Poept u met de toiletdeur open?

Door 11supplier op zaterdag 9 december 2017 11:00 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 4.312

Een case voor privacy - Poept u met de toiletdeur open?

Als je denkt dat je geen privacy nodig hebt “want je hebt toch niks te verbergen”, vraag ik me af of je dan ook bereid bent een filmpje van jezelf op het toilet in volle glorie op het internet te plaatsen (hypothetisch voorbeeld, niet echt doen!). Als je hier een bezwaar tegen hebt, dan voel je het belang van privacy.

De behoefte voor privacy komt niet exclusief voort uit “iets willen verbergen”.Het is geen geheim dat ik op het toilet poep, toch mag je het niet zien. Het is geen geheim dat ik kleffe gesprekjes op Whatsapp heb met mijn vriendin, maar ik stuur je geen chatlog. Zelfs de meest expressieve mensen hebben dingen die ze liever voor zichzelf houden.

Privacy is intrinsiek belangrijk
Vaak als we over privacy praten, denken mensen dat er “praktische schadelijke” gevolgen nodig zijn om dit te verdedigen. Hoewel deze er meestal ook zijn, is dit niet nodig. Privacy is bij mensen intrinsiek belangrijk. Daarmee bedoel ik dat privacy direct als einddoel belangrijk is ongeacht praktische consequenties.

Wat maakt iets intrinsiek belangrijk?
Er zijn elementen die mensen in het algemeen waarderen. Waar we ons fijn bij voelen. Vrijwel iedereen wil geen fysieke pijn, maar voor menselijk geluk zijn ook niet fysieke zaken belangrijk. Mensen hebben behoefte aan contact, waardering, ontwikkeling, vrijheid etc. Dit zijn allemaal dingen die wij direct prettig vinden. Eenzaam zijn is een voorbeeld.Het is iets wat de meeste mensen vervelend vinden, gewoon omdat eenzaam zijn vervelend is. In een gevangenis kan prima fysiek voor je gezorgd worden, toch willen de meesten vrij zijn. Dit soort behoefte zijn zo ontzettend menselijk, dat het direct goed is als mensen in staat zijn deze doelen te bereiken.

Privacy is vergelijkbaar
Op dezelfde manier waarderen wij privacy. Ik heb behoefte aan een stukje ruimte voor mezelf, die ik alleen deel met mezelf of met een intieme groep mensen. Als iemand persoonlijke gesprekken van mij meeluistert of als het blijkt dat in mijn huis stiekem camera’s hangen, dan schaadt dat mijn levensgeluk. Ik voel me niet prettig, niet ontspannen, durf niet mezelf te zijn en als ik er achteraf erachter kom, dan voel ik mij geschonden/aangetast.

Deze menselijke reactie rechtvaardigt een speciale plek voor privacy in zowel nationale wetgeving en in het verdrag van de rechten van de mens. Iedereen verdient de ruimte om een stukje voor zichzelf te hebben, waarin ze zelf bepalen met wie ze wat delen. Dat stukje geeft ons mensen een stuk meer welzijn.

Maar mensen zetten zelf dingen op internet!
Ja en mensen geven ook geld uit. Toch bestaat diefstal. Als jij een foto met persoon x deelt, dan moet je erop vertrouwen dat alleen persoon x het ziet. Als je 3 foto’s van jezelf op het internet zet, dan kan jij nog beslissen om foto 4 en 5 niet met de wereld te delen.

Willen we echte privacy of de illusie van privacy?
Privacy als recht is altijd een bijzonder recht, omdat het geschonden kan worden zonder jouw medeweten. De geheime diensten kunnen het ook stiekem doen (zoals NSA). In dat geval is dat negatieve gevoel er niet.

Voor sommige mensen is dit een rechtvaardiging om privacy dan maar compleet te negeren. Als je deze case serieus neemt, dan zou je dit logisch door moeten trekken en zeggen dat alle gevallen van privacyschending niet serieus genomen moeten worden als we voldoende aan kunnen nemen dat niemand erachter kwam. Dus ook de privacyschending van de buurman die de camera’s in je woning voldoende verborg dat de kans op ontdekking nihil was. Sterker nog, als je enkel privacyschending slecht vindt vanwege het nare gevoel dat mensen hebben als ze erachter komen, dan is het immoreel te vertellen dat ze bespied worden door de buurman. Jij bezorgt ze dat nare gevoel! Ik breng deze case om duidelijk te maken dat deze rechtvaardiging totaal niet strookt met de meeste mensen hun eigen intuÔtie.

Zelf vind ik een sterkere case dat jij in plaats van het beoordelen van “menselijk geluk”, “menselijke doelen” als belangrijkste maatstaf neemt. Hiermee neem je mensen echt serieus in hun mens zijn. Het is niet aan de politiek om te beoordelen dat ik een illusie wil. Veel mensen willen de werkelijkheid weten ook al voelt het naar. Voor veel mensen is gelukkig zijn niet het enige wat telt en hebben we meer doelen in het leven. In het bepalen wat belangrijk is voor jou, is niemand hoger dan een ander. Het is onlogisch om voor mensen te bepalen dat ze niet echt privacy willen, maar alleen de illusie van...

Dus streven naar echte privacy.

Privacy vs veiligheid
Hoewel privacy belangrijk is, is veiligheid natuurlijk ook belangrijk. Gelukkig zijn we tegenwoordig behoorlijk veilig. Een wet die privacy schendt moet dus behoorlijk wat mensenlevens redden om privacy op te geven.

Toch even activistisch
Als we privacy als recht zien, dan is het logisch om concreet bewijs te verlangen. We geven immers niet zomaar een recht op. Bij de sleepnet ontbreekt dit bewijs. Sterker nog, in Nederland zijn er geen cases van aanslagen met doden waarvan we denken dat de sleepnet het had kunnen voorkomen. We geven dus, gegarandeerd, een hele hoop privacy op, tegenover een ‘heel misschien’ beschermt dit ons een heel klein beetje. Onze privacy is meer waard dan dat.

Afweging met de sleepnet
- Terrorisme is geen grote doodsoorzaak in Nederland.
- Er zijn nog enorm veel manieren om levens te redden zonder rechten te schenden. Denk aan onderzoeken naar medicatie tegen hartziektes.
- Vrijwel alle terroristische aanslagen die gedaan waren zijn gedaan door mensen die al onder toezicht waren. We kunnen dus voortbouwen op onze huidige middelen.
- Als we echt denken dat privacy wel opgegeven moet worden, kan dit wel met een hoop meer toezicht. Op dit moment ontbreekt dat. We kunnen er bij de praktische uitvoering er niet vanuit kunnen gaan dat de afweging (privacy vs veiligheid) goed gemaakt wordt.

De rechtvaardiging “we gaan x aantal mensenlevens redden, ten koste van privacy”, bestaat dus niet.